000			02039nam a2200277 c 4500
001			01150520
003			Eima
005			20250430073943.0
008			161123s2016 sp e 000 e baq c
017			_aSS 1665-2016
020			_a978-84-9027-672-3
040			_aB0129 _bbaq _cEIMA Katalogoa
080			_a821.361-4"20"
100	1		_93371 _aZaldua, Iban
245	1	1	_a(Euskal) literaturaren alde (eta kontra) : _bdekalogoak, manifestuak eta bestelako artefaktu apokaliptiko zein integratuak _c / Iban Zaldua
260			_aDonostia : _bElkar, _cL.G. 2016
300			_a274 or. ; _c22 cm
490	1		_aEztabaida (Elkar) _v; 32
520	3		_a Nola bete kontrazal bat? Ohikoena, liburuaren laburpen/goraipamen bat kokatzea da. Baina sekula ez dago argi zein den testu horren benetako egilea, sinatuta ez datorren liburuko bakarra den neurrian. Printzipioz editoreak izan beharko luke sinadurarik gabeko sinatzailea, liburuaren alde eginez: lan-hau-e-zin-bes-te- koa-da, e-ros-i! Baina argitaletxe askok egileei eurei enkargatzen diete kontrazaleko testua. Gutxitan idazten dute, ordea, singularraren 1. pertsonan, fikzioari -editorialarena dela- eutsiz. Izan ere, askotan, liburuko fikziorik lortuena kontrazalekoa da. Beste aukera bat: obraren lagin bat ipintzea. Baina nola jakin aukeratutako erakuskaria benetan esanguratsua den? Edo, okerrago, zer gertatzen da liburuko gainontzeko pasarte guztien gainetik badago? Azkenik, egileak liburuaren edukiarekin lotura zuzenik ez duen testu bat propio sor dezake, hemen bezala. Nahiz eta hau ere, ahalegin guztiak egin arren, ez dugun sinatuko, eta ez dugun lortuko singularraren 1. pertsonan idaztea, kontrazalaren lege ezkutuen menpe baikaude betiere.
650		4	_92841 _aEuskal literatura _xHistoria eta kritika
655		0	_aSaiakerak _954157
830	1		_aEztabaida (Elkar) _914746 _v; 32
856			_uhttps://www.elkar.eus _z Argitaletxearen webgunea
856			_uhttps://eima.orex.es/Bideoak/96474b070465b94854ad48021463c24b_21436.pdf _zIkus aurkibidea
942			_2ddc _cI-2 _n0
999			_c21436 _d21436